Soms kan de eenvoudigste dingen zijn de meest ingrijpende. Dus het was op deze mooie ochtend in juni. Het was bijna net als iedere andere ochtend in de zomer, behalve voor de eigenaardigheid van het zonlicht in mijn achtertuin. De stralen van het licht streaming door de uitgestrekte takken leken te nemen op een speciale tint. Een buitenaardse gloed van deze reflecties zetten de toon voor de dag. Wat een heerlijke ochtend, dacht ik, terwijl ik geprefabriceerde de voorbereidingen voor mijn vrouw, Mardai, opnieuw naar het ziekenhuis.
Het was een beetje al meer dan twee jaar dat Mardai, alleen in de dertig, had kanker vechten. Er waren veel dingen die we van plan waren voor de komende jaren. De spanning en de stress van de ziekte had zijn tol geëist op de twee van ons, evenals de andere leden van de familie. Er was een tijd dat we het leven moedig Daarna geven en nam geen aandacht voor de valkuilen die kunnen liggen in de weg.
Het is mijn overtuiging dat men kan wennen aan anything.Thus was het met onze voortdurende gevecht met de ziekte. In de loop der jaren is de kanker had laten zien tekenen van terug te trekken, alleen om terug te keren met een wraak korte tijd later. Omdat Mardai was niet al te goed voelt voor kort haar arts stond erop haar terug te keren naar het ziekenhuis voor observatie.
Naarmate de tijd om te vertrekken naderde, hebben we ons afscheid verklaarde aan de kinderen. Malika, onze dochter, hield haar broer Jonathan de hand als we getrokken uit de oprit. Ze zijn heel bijzondere kinderen, die twee. Ongeveer vier jaar uit elkaar geboren, werden ze allebei aangenomen op een zeer jonge leeftijd. Ze hadden veel vreugde gebracht in ons leven en nu, op de leeftijd van elf en zeven, werden te passen als ideale ze konden om het ongemak van onze familie dilemma.
Het ziekenhuis was, misschien, op een uur rijden van huis. Zoals gebruikelijk was goed alleen met Mardai in de auto. We spraken van de "goede oude tijd" en hoe goed ze waren voor ons. We wisselden van gedachten over mijn werk, de kinderen, onze vrienden en onze toekomst. Hoewel ze lachte om mijn zwakke grappen, zag ik diep in haar ogen de schaduwen van verdriet. Met bewaakte verwachtingen die we gesproken over de plannen voor onze twintigste huwelijksverjaardag, dat was slechts een week en een half weg.
Om de rest van het verhaal bezoek http://www.spiritual-simplicity.com gelezen

Inkomende zoektermen: