گاهی اوقات، ساده ترین چیزها می تواند عمیق ترین است. پس آن را در این صبح زیبا در ماه ژوئن بود. این تقریبا مثل هر صبح دیگری در فصل تابستان به جز ویژگی نور خورشید در حیاط خلوت من بود. اشعه از جریان نور را از طریق شاخه های دراز به نظر می رسید به یک رنگ خاص را. درخشش اخرتی از این بازتاب ها تن را برای روز تعیین می کنند. چه با شکوه صبح، با خودم فکر کردم، به عنوان پیش ساخته آماده سازی را به همسرم، Mardai، دوباره به بیمارستان.
کمی بیش از دو سال، را که Mardai، فقط در سی سالگی او شده است، از مبارزه با سرطان داشته بوده است. بسیاری از چیزهایی که ما برای برنامه ریزی سال پیش وجود دارد. فشار و استرس این بیماری عوارض آن، دو نفر از ما را نیز به عنوان دیگر اعضای خانواده را گرفته بود. ساعت هم هنگامی که ما visaged زندگی شجاعانه و هیچ فکری برای مشکلات که ممکن است در راه ما قرار گرفت وجود داشته است.
این اعتقاد من است که می تواند یکی از عادت به anything.Thus آن را با مبارزه مداوم ما با این بیماری است. در طول این سالها به سرطان نشانه هایی از عقب نشینی نشان داده شده بود، تنها به مدتی بعد با انتقام بازگشت. از آنجا که Mardai نشده بود احساس خیلی خوبی به تازگی، پزشک خود اصرار داشت در بازگشت او را به بیمارستان برای مشاهده.
همانطور که زمان را ترک کند، ما اظهار داشت خداحافظی با نزدیک شدن ما به بچه ها. مالیکا، دختر ما برگزار شد، دست برادرش جاناتان به عنوان ما از راه درایو کشیده است. آنها بسیار خاص کودکان، این دو. متولد در حدود چهار سال از هم جدا، که هر دو آنها در سن بسیار جوان بودند به تصویب رسید. آنها لذت زیادی را به زندگی ما آورده بود و در حال حاضر، در سن یازده و هفت تنظیم به عنوان ایده آل آنها می تواند به ناراحتی ناشی از معضل خانواده ما شد.
بیمارستان بود، شاید، درایو یک ساعت از خانه. به طور معمول، خوب بود به تنهایی با Mardai در ماشین. ما از روز های خوب قدیمی "و چه نوع آنها را به ما بوده است سخن گفت. تبادل نظر در کار من، کودکان، دوستان ما و آینده ما. اگرچه او در جوک های ضعیف من خندید، من می توانم ببینم در اعماق چشم او سایه ای از غم است. با انتظارات محافظت ما در مورد برنامه ای برای سالگرد ازدواج ما 20، که تنها یک هفته و نیم به دور بود.
برای خواندن بقیه از داستان http://www.spiritual-simplicity.com بازدید